Efendim Şiiri - İsmail Ecem

Efendim! bastığın toprak olayım,
Hissedeyim hücrelerime kadar dokunduğun yerleri.
Yere düsen bir damla gözyaşın olayım,
hayat vereyim yeşermeyi bekleyen ümitlere.
İctiğin suyu tasıyan saka olayım,
bekleyeyim günlerce kapında.
Giydiğin nalın olayım, hidayet bekleyenlere kavuşturmak için,
Sefirin olayım açmak için hayat kapılarını dolanayım diyar diyar,
Bindiğin atın olayım, yükleneyim omuzlarıma vahyin kutlu yolcuğuna şahitliği.
Yaslandığın ağaç olayım, bir nebze olsun alayım yorgunluğunu.
Uyuduğun hasır olayım, incitmeden sıkıca sarılayım gecelerce.
Beklediğin haberci olayım, yol yürüyeyim müjde vermek için senelerce.
Katibin olayım, arayayım sözlerini hecelerde.
Tuttuğun kılıç olayım, vurayım küfrün belini kırmak için.
Seslendiğin hece olayım, dostlarının hatırını sormak için.
Beline bağladığın taş olayım, açlığımı gidermek için.
Elini gezdirdiğin saç olayım, şefkatini derinden hissedeyim.
Fecr olayım, yolunu gözleyeyim seherlerde görmek için
Güneş olayım, ısıtayım ellerini sevincimden ışıldayım.
Ay olayım, karanlığı kaldırayım önünden.
Parça parça etsen de çıkmayayım bir kez olsun gönlünden
Bahar olayım, bekleyeyim bir ömür gelemesem de yurduna
Miğfer olayım, güç katayım zeval gelmesin orduna.
Kölen olayım, azat etme bekleyeyim bir ömür.
Öl! de öleyim, Okçular Tepesi’nde emrinde.
Dönüp bakmadan son kez olsun ardıma.