Karıncalanan boynumun alaşağı ettiği kaypak hislerden çekip al beni.
Yaka silkelediğim utanmazlığından hayrete düşen yanımı soy.
Ve ağzına oturttuğun dünyana yasla çekimserliğimi.
Gözümü boya, salıver nağmeli fısıltılarını kaldırımlara.
Eyfel’in dibindeki âşıklara beni göster:
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta