Ecel Şiiri - Hatice Türkmen Yurtseven

Ocak ayında
çaldı ecel kapımızı,
bir sessizlik çöktü ömrümün avlusuna.
Daha acının adını koyamamışken,
gözlerimde yarım kalan dualar,
yüreğimde tarifsiz bir sızı kaldı.

Mayısın son gününde
aldı gitti diğer yarımı.
Bir çınar daha devrildi ömrümden,
gölgem eksildi, yolum ıssızlaştı.

Annemin sesi rüzgâra karıştı önce,
Ardından babamın nefesi usulca sustu.
Şimdi hangi kapıyı çalsam
ikinizin kokusu gelir burnuma.

Biriniz sabrın adıydınız,
biriniz emekle yazılmış bir ömür.
Ben, iki hasretin ortasında
çocuk kalmış bir kız çocuğu gibi duruyorum.

Bilirim...
Bu ayrılık dünya vaktince.
Siz aynı göğün altında değil,
aynı cennetin bahçesinde buluştunuz.
Ben burada özlemi taşırken,
siz birbirinize kavuşmanın huzurundasınız.

Ocak aldı bir yanımı,
Mayıs aldı diğer yanımı.
Ama ne ölüm silebilir sevginizi,
ne zaman unutturabilir hatıranızı.
Siz şimdi dualarımın en güzel yerinde,
kalbimin hiç kapanmayacak yarasındasınız. 🌹🤍

Hatice Türkmen Yurtseven

4 Haziran 2026