Hayatın rengi ne diye sordu çocuk..
Ebruli dedi kadın hiç düşünmeden..
Çocuk anlamadı..Kadın anlatamadı...
Sarı güneşti çocuk için,yeşil yaprak,
pembeydi odasının rengi...
Bahçelerindeki güller kırmızı....
Beyaz papatyalardan taç yapmaktı en büyük zevki..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Son derece 'naif',ince, güzel bir şiir. Güzelliği kendinden 'menkul'..Teşekkürler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta