Ebrar - ı aşk Şiiri - Zeynep Beşen

Gönlümün sana akışını izliyorum
Sen, bende hiç pişman olmamaksın.
Seninle olan bir dakika üç insan ömrüne bedel bir şenlik.
Sen hiçbir zaman şikâyet etmeyeceğimsin.
Gönülden razı olduğumsun
İçtenlikle kabul ettiğimsin
Çehrene bakınca huzura karıştığımsın
Düşündükçe sevince bulaştığımsın.
Mutlu olduğum yerlersin.
Gönlümün sana akışını seviyorum.
Sen sonsuzluktan haber verensin.
Muradımın vücut bulmuş hâlisin.
Bundandır sana baktıkça
Işıldamaya başlaması gözlerimin.
Yüzüm şurada dursun
Özüm gülüyor gülümsüyor
Okusana gözlerimden beni!
Sana nasıl vurulduğumu
Çağlayan pınarlar gibi sana aktığımı.
Mutluluktan akıl tellerimin yandığını
Sende dünyayı harcadığımı
Ve bundan zerre pişman olmadığımı
Ya da hiç olmayacağımı
Okusana gözlerimden...
Varlığında nasıl rahat ettiğimi
Rahat olduğumu.
Yerini bulmuş sular gibi durulduğumu.
Kökü tutmuş ağaçlar gibi güven dolu olduğumu.
Şimdi Senin Yüreğin
17
Mutlu olduğumu
Musmutlu olduğumu okusana
Ruhumdan.
İsmail olsan güle oynaya
Katarım boynumu önüne...
Ölmenin bile
Can vermenin bile
En güzel hâli değilmişsin ki sen.
Yaşadığım her yılı gül kokusuna çevirdin sen.
Yaşayacağım her anı
Şükür ve teşekkür yaşayan hisseden
Bir kula evirdin beni sen.
İstiyorum ki sende yok olayım
Bu yok oluşun hazzını
Ruhumda defalarca yaşayayım.
Sen varsın
Cennette şurada dursun
Cehennem de.
Sen beni bu katmanlardan
Aşk iline satan alan aşk-i ebrarımsın.
Ruhumun sana akışına memnunum.