Keş Dağı’nda kurulan kara pusu, kar üşür,
Yürekleri kavuran, yakan yıkan nâr üşür.
Kardelen ayazında gönüller yandı eyvah!
Ötelerden bir nida “Muhsin’imi sar” üşür.
Duaya durdu cihan, bakışlar şimdi mahzun,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta