Bir tren rayına bıraktım seni,
Söylemem hangi güzergâhta,
Çok değil birkaç dakika sonra,
Herşey bitecek bir an bir solukta.
Çırpınışın son nefeslerindir,
Sızısı acıdır, belki derindir,
Kalp denen o sırça saray var ya,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
