Bir gece yarısıydı, bir yokuş çıkılacaktı
Gümbetten biteze giderken dermanım kalmadı
Kalmadı gücüm, yetmedi nefesim
Bir yolu olmalıydı, çıkmalıydı bu yokuşu
Elimi tutan olmalıydı, yetmeliydi gücü
Günlerden cuma, vakitlerden öğlen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta