Duymadınız mı? Şiiri - Fatih Erçel

Bu gece paslı aynalara itiraf ediyorum her şeyimi.

Ruhum yanı başımda elektrikli sandalyede karşılıksız bir çek gibi oturuyor.

Adresim yok, gölgem yok, iskeletim yok.

Çocukluğum kırılmış bir oyuncak gibi atıldı çöp kutusuna ve çöpçülerin eldivenleriyle bile okşanmadı hiç başım.

Sevdiğinin mezar taşına boşalmış altmışında bir şarapçı gibi hissediyorum artık kendimi.

Konservatuardan bir türlü mezun olamayan çocuk yazmış sanki yaşama senaryomu.

Filmin sonunda kesilen bilekler olmasaydı başroldeki oğlan çok komikti.

Her ne kadar göz çukurlarım bunu yalanlasa da henüz 24 yaşındayım.

Aslında buraya kadar gelmem bile bir hiyerarşi sayılır; en azından benim için.

Ezberimde olan tek telefon numarasının icra avukatınınki olması, gençliğimi pek de güzel yaşamadığımı gösteriyor galiba.

Hayatla aramda şiddetli bir sağanak var; kuruyamıyorum.

Duvarda kaç çivi var?

Kaçında kabahatim saklı?

Bir bıçakla karanlığı nasıl kesebilirim?

Ölülerin elleri neden çirkin?

Bazen bunaltıyor beni zihnimdeki sorular; çok bunalıyorum.

Sonra diyorum ki kendime: Ben yaşamak istiyorum be abiciğim.

Zaten hüzün dediğimiz şey sadece bir küfürdür.

Kahrımız, gözyaşlarımız, annemin kafasını vura vura ağladığı duvar, sabah ateşlenmeleri, gece sigaraları, kesik bilekler...

Hepsi alt tarafı bir küfür ama olmuyor işte.

Hırpalanmaktan sertleşmiş hayatıma bir prezervatif takamadım, sünger çekemedim geçmişime; tıkanıp kaldım.

Unutamadım.

Yaşadıklarım kimine göre küçük bir sızıntıydı, kimine göre büyük bir iç kanaması.

Ama artık uyumam gerekiyor; çünkü bileklerim karşılığında bana ücretsiz seans veren psikoloğum sadece bu saate kadar yazmama izin veriyor.

Aksi halde onkoloji koridorlarını çıkıp ağır ağır eve giden bir kadının yatak odasının kapısını açtığında, kocasının kendini kalın bir iple asmış olduğunu görünce büyüyen göz bebekleri gibi hissetmeye başlıyorum.

Bu arada, duydunuz mu?

Az önce biri daha "Ben bu hayat denen telaşa yetişemiyorum" diyerek aşağı attı kendini.

Duydunuz mu? Duymadınız mı?

Ben duydum.