Duygusuzluk Şiiri - Şuayip Odabaşı

DUYGUSUZLUK

Eliyle iteliyordu sıcak havayı
Çocuk üşüyordu naylondu soğuk
Sırıtmak eylemi yüzündeydi
Şerefsizdi bütün duyguları
Cami duvarına işemiş
Köpek gururu vardı adamda

Titremesinden zevk alıyordu
Çocuğun ellerinde ayaklarında
Dokuz şiddetinde bir deprem
Gövdesinde kat kat sarsıntılar
Ve de onulmaz yıkıntılar
Trene bakan boynuzlu bir
öküz gururu vardı adamda

Çocuğun kimsesizler mezarlığına
bir gövdelik katkısı olacaktı
ilgisizlik ve boş vermişlik adıyla
Ölüler anıtı çok insanın içinde
Yaldızlı parlak ve çok bakımlı
Kan damlayan bir deve dikeni
dudakları kanlı
gülüşleri sahte olan
bir zalimin gururu vardı adamda

Çocuk öldü
Herkes gördü
Cami duvarı hala necaset
Kimselerde yoktur cesaret

Adam şımarmaya devam ediyor
Çocuklar kurşunla açlıkla ölürken
Birileri kutsal kitap satma derdinde
Kimisi kör kuyu kazıyor
Cami duvarı dibinde ağlama duvarı
Azanlar sağlam azıyor

İnsanlık zıbarmaya satmış her şeyini
Kimse bir şey diyemiyor adama…

Şuayip ODABAŞI
17.2.24