İhtiyar dalların verdiği meyve,
Yıllarla beslenen en son düşünce;
Ve göç başlangıcı dağılan yuva,
Hayat aynasında titreyen gece.
Ruh, son tebessümünden yükselen çığlık.
Bir masal konağı renksiz inziva;
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




bu da güzel..
kuş yuvası mı bu?
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta