İnsanoğlu hüzünü sever,
mutluluktan bir çırpıda vazgeçebilen yapımızın,
hüzün hoşuna gider hüznü çıkarıp atmak oyüzden zordur,
hüzün tembellik gibidir, aylarca işsiz kalmış bir işçinin,
sabah erken kalkması nasıl zorsa,
mutluluğa ulaşmakta o kadar zor gelir duygularımıza,
o yüzdendir bu hüzün,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta