Duydum ki Şiiri - Murat Ülkü

Duydum ki gönlünde mevsimler bahar,
Gülüşün dünyaya neşeler saçar.
Benim olmadığım her yer bahtiyar;
Söyle aşk bu bensizliğin neresindedir?

Şahidim, gözlerin sönmemiş uyan,
Bir ben miyim böyle derdinle yanan?
Sen misin her yerde huzurla doyan?
Söyle aşk bu kimsesizliğin neresindedir?

Benimle dolmayan o koca boşluk,
Başkasına sığınmak ne büyük sarhoşluk.
Senin lügatinde huzur, tek başlık;
Söyle aşk bu sensizliğin neresindedir?

Adım geçmeyince sesin parlıyor,
Varlığım ruhunu sanki darlıyor.
Yokluğum kapında nöbet bekliyor;
Söyle aşk bu gamsızlığın neresindedir?

Gördüm ki yüzünde güller açıyor,
Gözlerin etrafa ışık saçıyor.
Benden köşe bucak neşen kaçıyor;
Söyle aşk bu kimsesizliğin neresindedir?

Benli hüzünleri silmişsin baştan,
Eser kalmamış hiç o kanlı yaştan.
Kalbin mi yapıldı mermer ve taştan?
Söyle aşk bu gamsızlığın neresindedir?

Hangi yabancıda buldun huzuru?
Kimlerle paylaştın o ak gururu?
Söndürdün içimde yanan şu nuru;
Söyle aşk bu vicdansızlığın neresindedir?

Meclisin şen şakrak, sohbetin derin,
Belli ki kalmamış bende bir yerin.
Yüzüme vurdukça bu soğuk yelin;
Söyle aşk bu sessizliğin neresindedir?

Ben seni ararken kara gecede,
Sen ismimi sildin her bir hecede.
Madem ki saadet bu bilmecede;
Söyle aşk bu densizliğin neresindedir?

Murat’ım, şahidim her gülüşüne,
Girerim her gece gam düşüne.
Bakıp da bu gönlün can çekişine;
Söyle aşk bu bensizliğin neresindedir?