Zaman aynı, mekan aynı mekan,
Varlığını bilmek seni görememek,
İşte budur insanı yakan, yıkan,
Çağırsam adını, duyar mısın sesimi.
Her yer düzlük, ova, Çukurova,
Ama çıksam Adana’nın en yüksek tepesine,
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta