Duy - Arsız Şiiri - Barış Kaya

Sen, kendi Olimpos’unun sessiz tanrısı,
duymaz kulaklarla dolaşan,
kimselerin fısıltısına kulak vermeyen.

İnsanlar mı?
Sadece Sisifos’un taşları,
senin eğlencen için yuvarlanan oyuncaklar.

Senin gülüşün, Medusa’nın bakışı gibi,
bakanları taş eder,
ama aynada gördüğün tek şey, kendi yansımandır.

Bencillik mi?
Atlas’ın omuzlarındaki yükü paylaşmaya razı değilsin,
ama unutma: yük, paylaştıkça hafifler,
ve omuzların taşıyabileceği gerçek güç,
sadece başkalarıyla kurduğun bağda ortaya çıkar.

Arsızlık, Penelope’nin ipliklerini çözen ellerin;
özseverlik, Narcissus’un gölgesinde boy atan sen.
Sağırlık mı?
Çığlıklar mı?
Orpheus’un lirinde bile kaybolur, sana ulaşamaz.

Ama işte şimdi,
Medusa’nın bakışı sana ışık tutar,
Orpheus’un lirinde kaybolan sesin melodisi,
karanlık bir kuyudan yükselen yankıyla kalbine dokunur.

Ve sen, kendi efsanende yalnız değil,
bencilliğini, arsızlığını ve özsevgerliğini fark ederken,
anlarsın: gerçek güç,
kendini aşmakta, başkalarını anlamakta ve idealine sadık kalmakta sınanır.