Duvarlarım Şiiri - Melahat Çetinkaya

DUVARLARIM

Etrafıma ördüğüm bu devasa duvarların,
Taşlarını siz verdiniz bana dostlarım.
Hiç kusura bakmayın.
Bu kocaman kaya sizin, kalleşlik anıtınızdan.
Şu köşeli olan, kardeşlerimin doymak bilmeyen hırsından.
Şu yuvarlak çakıl taşı, komşunun kurnazlığından,
Ucu sivri olanlar da, yalan ve iftiradan.
Ama en büyük köşe taşım,
Sevdiklerimin vefasızlığından, ihanetinden.
İşte böyle biriktirip yıllarca,
Ördüm duvarlarımı, yavaş yavaş ustaca.
Hakkı yok kimsenin artık,
Bana kızıp kırılmaya.
Ya da, beni kibirli olmakla suçlamaya.
Ne kibirli, ne duyarsızım.
Sadece akıllandım.
Sütten ağzım yanınca,yoğurdu üfleyerek yiyorum.
İnsan, kendi duvarlarına çarpa çarpa,
Ve kendini törpüleyerek büyürmüş ya,
Ben de, kendi yolumda ,kendi doğrularımla,
Yürüyerek yaşıyorum hayatımı,
Ve isteyerek ördüm, beni,yanlışlardan,
Yanlış insanlardan koruyan duvarlarımı...

MELAHAT ÇETİNKAYA