Duvarlar konuşuyor benimle,
“Unutamadın,” diyorlar.
Duvarlar ne bilir beni?
Hem neyi unutamamışım ki ben?
O zemheri kış gecesinde, titrediğim otogarda beni terk eden otobüsü mü,
Tonla çiçeğin açtığı bahar gününde, üzerine titrediğim, yaprakları solan gülümü mü,
Yoksa bir sonbahar akşamında, 14 parçası kaybolan yarım kalmış yapbozumu mu,
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta