Hangi yana dönsek kendi ellerimizle ördüğümüz duvarlara tosluyoruz
Pişmanlıklarımız tecrübelerimiz, kırgınlık ve kızgınlıklarımız çamuru ve tuğlası bu duvarların
Sonra
Sabrımızla sınandığımız
Geceler boyu karın ağrısı çeker gibi kıvrandığımız
İçimizdeki iyi niyetleri sinir uçlarından alır gibi ayıplandığımız bu duvarlar
Suskunluğumuzla yerle bir olur devrilir gider
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta