Duvarın Arkası Şiiri - Köşektaş Türküleri

Aynı dam altında yabancı herkes
Sanki bir mezarda tükenir nefes
Gönülden gönüle verilmez bir ses
Sükûtun çivisi kalplere vurdu.

Asansör daracık, başlar hep yerde
Sanki bir sır saklı o gizli perde
"Merhaba" demek bak, döküldü derde
Kibir denen illet yolu da burdu.

Gözler hep camlarda, parmaklar meşgul
Oldu her bir âdem ekrana bir kul
Kaybolmuş vicdanı gel de burada bul
Yalnızlık rüzgârı ömrü de yordu.

Eskiden ekmekler, sofralar birdi
Herkes komşunun halini bilirdi
Garipler lokmasın bölerek verirdi
Bencillik kurnazı pusuya kurdu.

Köşektaş bağrında selam sabahtı
Garipler yurdunda gülmek mubahtı
Şehir mi suçluydu, yoksa bu baht mı?
İhanet sıcağı bağrı kavurdu.

Yandaki kapıda bir can mı bitti?
Kimlerin baharı, sabahı yitti?
Vefa dedikleri nereye gitti?
Ayrılık rüzgârı külü savurdu.

Sığmaz bu betonlar koca cihana
Gönüller sığındı taştan bir hana
Hasretim o eski samimi cana
Zamanın hesabı bizden de sordu.