Düşüyorum umutlardan, pişmanlıkların gölgesine.
Sessizce bağırıyorum, duymayacak mı hiç kimse.
Sevmek değil miydi sonsuz sürecek eğlence.
Ben miydim seni bana düşündüren her gece.
Senin kapından geçiyorum, hem de öylesine.
Sevgiyi anlamazken, bitmez sanardım bu çile.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta