Düşüyorum yine sessiz ve mahzun
Hüznün bahçesinden.
Çamura bulanmış gövdemle
Boğulmaktan kaçıyorum.
Her zamanki gibi
Düşselliğime bir vurdumduymaz metelik
Bir demir parçası saplıyorum.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Güzel bir şiir. Hüzünlü.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta