Ben; deli divane olmuş,
Yeşilken solmuş,
Sevgi dolu yüreği ıstıraplarla dolmuş,
Pejmürde bir kimseyim.
Yitti beni aydınlatan tebessüm ve giyimim.
Kin ve nefretle doluyum,
Allah'ın acınacak bir kuluyum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta