Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şair, hep yollarda olan insandır. Diğer insanlardan farklı olarak, attığı her adımda biraz daha ağırlaşan bir gönül yükü de taşır. Acı da ki buruk tadı, hüzündeki, ince sızıyı, zehirde ki, panzehiri ancak duygu yüklü bir şair yüreği hissedebilir. Şiir, yürekten geçeni dile, dile geleni kağıda dökmektir. Benim de yolum bu gün bu duygu yüklü şiire düştü işte.. Yüreğinize sağlık.. Saygı, sevgi ve selamlarımla..
Bugün yolum sana düştü
Gördüğüm bir güzel düştü
Dört bir yanım ateş aldı
Gönlüm aşka böyle düştü
Aşk hayatın kendisidir.Sizi kutluyorum.Tam puan + ANT.Sevgiyle kalın.
Hikmet Yurdaer
Belki yolun başındayım
Bilmem belki sonundayım
Varsın olsun yanındayım
Gönlüm aşka böyle düştü
Aşka düşen gönüle kocaman sevgiler tabiii sevdiğinden. Daim olsun mutluluğun, bir yastıkta kocayın, özel yaptır yastığı ama, şimdi küstüm yastıkları çıkardılar, tüm eşleri yastık ellerinde gezdirip, küstürdüler.
Onun için şöyle uzun yatağın boyunda yastık yaptır, herkes isteyince elinde yastık, yatak aramasın.Mutluluklar kutlarım sevgiler, bu sevgi benden, arkadaşım.
Belki yolun başındayım
Bilmem belki sonundayım
Varsın olsun yanındayım
Gönlüm aşka böyle düştü
İrem Germenliler Sayar
4+4=8 hece ölçüsü esas alınarak 'mani' tarzında yazılan şiirin anlatım özelliği gerçekten güzel.. Söyleme biçemindeki şiirsel vurgu gerçekten dikkat çekici.. TAM PUAN vererek kutluyor, güzel şiirler yazmaya devam diyorum. Şiir yazıldıkça insanın tinsel zenginliği genişleyecek, yaşam daha anlamlı, daha çekici kılınacaktır. Başarı dileklerimle.
Bugün yolum sana düştü
Gördüğüm bir güzel düştü
Dört bir yanım ateş aldı
Gönlüm aşka böyle düştü
Bu diyara nasıl geldim
Daha dün nerelerdeydim
Bilinmez ki dünden bugün
Gönlüm aşka böyle düştü
Belki yolun başındayım
Bilmem belki sonundayım
Varsın olsun yanındayım
Gönlüm aşka böyle düştü
Güzel bir sevda dizeleri yüreginizi içtenlikle kutlar başarılar dilerim. Hoşca kal
Güzel şiiriizin her dizesine İNCİ TANELERİ
serptim , yüreğimden.
SEVGİLERİMLE
İNCİ GERMENLİLER
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta