Hep zamanı mı olmalı insanın,
Bir şeyleri düşünmeye?
Hiç vakti olmadan, durup dururken,
Vitrinde beğendiği kırmızı puantiyeli elbiseye bakarken
Düşünme gafletinde bulunamaz mı insan?
Hırslısın, telaşlısın, acelen var.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta