Meydanda mülteci karmaşıklığında bir kalabalık,
Yanlız duyulan bir ses var adı iktidar.
Etrafta halkı koruyan askerler,
Namlunun ucunda hayatlar var,
Özgürlükleri elinden alınmış insanlar.
Tek insan ışığında aydınlanıyor , unutuyor , köreliyor düşünceler,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta