Eliyle bronz çenesini tutup derin düşünen adam
Üzerine oturduğun taş gibi çoktan durmuş zaman
İnsan eli değmemiş bir dünyada yaşamak ne güzel
Ne zaman ayıp sayılmış adına düşünce denen şey
Sen bir hastane avlusunda düşünmeye devam et
İnsanların sana deli demesinden hiç korkma sakın
Hala düşünebiliyorsan sen yat kalk haline şükür et
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta