Sanki onlarca yıl yaşamış gibiyim.
Bedenime yılların verdiği acıları çivilemişim.
Durmadan akan terimin kan kokusunu hissettirmesi,
Her zorluğa göğüs geldiğimi sergiliyordu.
Oysaki kalibimin atışını, yorgunluğunu ve bir ihtiyarın son demlerini yaşayacak anlarındaki gibi yavaş yavaş durmadan çarpıp duruyordu.
Düşüncelerimin beni bir yerden başka bir yere,
Bir duygudan başka bir duyguya hapsetmesi,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta