Düşün ki düşünebilenlerin yaptıklarını,yaşanmışlıkların pişmanlıklarını.
Hayat süzgecinden geçerken her birinin kalan parçaları,kusursuz acı çektirenlerin yansıması bir sonra ki sevgiye taşınırsa bu kaybetmekten baska nedir?
Günün bittiği lakin kinlerin tükenmediği yüzyıllarda,saf kalabilmenin sırrı kemale ermiş olanlarda değil; doğmus olan bebeğin saflığında ara.
Ara ki zaman bir gerceklik değil sadece yanılsama.
Velasıl başlangıcı olan herseyin sonu olmalı mı?
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




bence karmaşık duygular arasında yazılmış ve nereye gidecegi belli olmaya bi nehir gibi ilerlemiş bir şiir olmuş okunuşu bazen çok tat verirken bazende bizi bilmedigimiz bi dünyaya götürüyor sanki yaşamanın özü belki belki de boşlukda olmanın yansıması bi beyaz kagıda bunun cevabını vercek kişi gökhan abimdir elini yüregine saglık abi çok güzel olmuş.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta