Birlikte hiç ıslanmadığımız yağmurlar vururken pencereme,
gecikmiş kışlara doğru koşuyor ruhumdaki son bahar…
Düşün ki,
çoktan yakmışım gemileri...
Düşün ki,
uzak denizleri özleyen dalgalara karışmışım bozbulanık,
ufuk yok, kıyı yok, kaybetmişim rotamı…
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta