Yıllar...
60'lı yılların
İkinci yarısına giriyor...
Daha...
Yeni...yeni...
Liseli yıllarım yaşanıyordu...
Ankara'lı...
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Aklımızı kullanmak ,düşünmek ,düşünmek , düşünerek hareket etmek....İnsan olmanın ayrıcalığı bu değil mi? Kaleminize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta