Yaşam ellerinde nefes alırken
Soluğum kesilir düşerim yere
mabedine tutsak gözlerinde erirken
kalbim tutsak kalır zincirleyen kadere
açamam içimdeki düşler sesini
şafağımda getirir,tan ışığı nefesini
kırarım bilki sen gelince yalnızlığın kafesini
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta