Kuşatılmış döngüsel çıkmazda, hızlıca akmakta yaşam. Her geçen an avuçlarımdan kayıp gitmekte. Akıntıya savurdum kendimi, dipsiz bir boşlukta boğulmaktayım.
Sözcükler bile kuşatma altında. Aynı anlama yüklü, yalnız harflerin çaresiz sevişgenliğinin sessiz çığlıkları…
Rüzgâra fütursuzca savrulan her solukla, biraz daha yaklaşılmakta son an’a. Kaçımız görebilmekte? Beteri, görebildiği halde çırpınsa da suyun akışını değiştiremeyişinin çaresizliğiyle, kaç kişi boğulmakta bu sınırsız okyanusta?
Herkes öylesine bir “sanal” yaşamla kuşatılmış ki, sevdiklerinin gözlerine bakmaktan korkar, konuşmaktan aciz, yazarken titrek, düşünürken suçlu, anlamsızlıklara yalan anlamlar yüklenen öykülere dönüşmüş soluklar.
Tamamını Oku
gözlerinin feri sönmüş yıldızın ışığında, inadına umutla akmaktayım yaşama! ..
tebrikler...
inadına akmak inadına dik durmak ile alakalı ve bu inat bence eleştiriden çok alkışı hakkeder kutlarım üstadım
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta