Düşe Kalka İnsan Şiiri - Hamit Atay

Düşe Kalka İnsan

İnsanız, düşe kalka yürüyen,
Her adımda izler bırakan,
Bazen düşeriz, bazen kalkarız,
Yaralarımızla büyür,
Kendimizi tanırız.

Yol uzun, taşlı, engebeli,
Ama vazgeçmek yok,
Her düşüşte bir ders,
Her kalkışta yeni umutlar.

Kırılırız bazen,
Paramparça oluruz,
Ama o kırıklardan
Güçlenir insan.

Kimi zaman yalnızlık sarar,
Kimi zaman dostluk elleri tutar,
Ve biz,
Düşe kalka öğreniriz hayatı,
Sevmeyi, affetmeyi, sabretmeyi.

Gözyaşlarımız birikmiş denizlerde,
Ve kalbimiz,
O dalgalar arasında dayanır,
Çünkü insan,
Düşe kalka büyür,
Ve yaşar.

Yaralı ama dimdik,
Kırgın ama umutlu,
Düşe kalka insan,
Kendi hikayesini yazar.

Ve en sonunda,
Anlar ki;
Düşmek kadar kalkmak da değerli,
Her yara, bir iz bırakır,
Ama insanı insan yapan da o izlerdir.

Şiir Hamit Atay