Bir çıkmaz sokağa bakıyordu hayallerim, çatı katından. Ve bir an daldım birden bire dağıldım, boşluğa düşer gibi, soğuk duvarlara çarpar gibi. Kumdan kalelerime dalgalar çarpar gibi. İlk dengeleri dağıtarak başladık bu aşka. Sırasıyla kalpleri dağıttık, kadehleri dağıttık, telefonları, aynaları dağıttık. Dağınıklığa bağışıklık kazandık oldu olacak dolapları dağıttık, eşyaları da saçlarımızı da.
Dikkatimizi en çok da.
Paramparça olsak da her şeyi dağıtsak da bir tek kafamızı dağıtamadık..
Toparlayamadım.
Dağıldım.
Düştüm.
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta