Bir insanın yarası hiç mi eskimez
her geçen gün daha fazla kanıyorum
yeneni ve yenileni olmayan bir aşk savaşından
payıma düşen aşk kırıntılarını topluyorum
döşemesi eskimiş bir çekmecede gizlenmiş dermanım
kör,topal; koca bir şehre saçılmış anılarımızı topluyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



