Bir düşün serzenişi vardı,
Yalnızlığın gölgesinde akıp giderken zaman.
Hayatın kalbe zarar sözleri vardı,
İnkar etmeye kalksan vuruyordu an ve an!
Düşünmekten vazgeçmiş bir düşünür vardı,
Tam da benliğimde, hem de hayale aldanır cinste!
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta