Öyle sessiz sessiz duruşuma bakmayın
İçimde kopan fırtınalar ben kadar sessiz değil
Eğer dalıyorsam sürekli uzaklara öylece
İçimdeki pişmanlıklarla yüzleşememektendir
Günahlarımın hesabını kendime bile verememektendir
Aklım karışık, bakışlarım uzaklarda ise
Kırılan gönlümü ayağa kaldıramamaktandır
Sığınacak tek bir liman bulamamaktandır
Öyle arada gülümsüyor olmama bakmayın
Yüzümdeki gülücük, içimde karanlığa dönüşüyor
Eğer hala ayakta durabiliyor isem dimdik
Bana ihtiyacı olanlar içindir belki de
Öfkelerimi, hayal kırıklıklarımı atıyorsam içime
İçimde bir nebze kalan merhametimdendir
Açtığınız nice yaralara tuz basıyorsam
Tüm acılara alışkın olmamdandır artık
Kayıt Tarihi : 26.1.2026 17:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!