Kalabalıkların ortasında bir gölgeyim,
Sesler çarpar duvarlarıma, kimse duymaz beni.
Adım var dillerde, yüzler tanır suretimi,
Ama bir gönül yok ki, kapısını açsın içeri.
Dost dediklerim rüzgâr gibi geçti yanımdan,
Tutamadım hiçbirini, avuçlarım boş şimdi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?



