Güneşin ilk ışıkları,alacamların tepesinden iniyor.
Orman denizine kulaç atıyorum.
Parmaklarını gökyüzüne kaldırmış,
çam ağaçlarına söz vererek yemyeşil bir güne başlıyorum.
Uzaktan beli bükük bir çınar,
Sis perdesini aralayıp yanık yüzünü gösteriyor.
Önüme fırlayan şımarık pınarlarda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta