Zamanı affettim,
çünkü yaraları kapatmayı bildi.
Ama seni affedemedim;
çünkü her kapanan yarada
adın kaldı.
Yüzün duruyor hâlâ sol yanımda;
durgun deniz saçların,
gülüşün, öpüşün, sarılışın.
Sesindeki meltem sıcaklığı,
gözündeki sonbahar hüznü.
Zamanı affettim ama
yüzümdeki çizgileri affetmedim.
Ellerimden silinen kokunu,
tutamayan anıları—
Seni.
Kayıt Tarihi : 30.1.2026 01:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!