İnsan, kendini artık kandıramadığı o anda başlar gerçekten düşünmeye.
Yürümüş olmanın, ilerlemek demek olmadığını fark ettiği yerde.
Adımların çokluğu bir yanılsamadır;
bazı yollar yalnızca yorar, hiçbir yere götürmez.
Ve insan bunu anladığında, yol bir çizgi olmaktan çıkar,
bir duraksamaya dönüşür.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta