Durak Şiiri - Nurullah Çetin

Kendimi anladım.
Kendi yolumu çizince
Ne kadar meşakkatli bir hayat taşıdığımı
o zaman fark ettim.

Göğsümün kafesinde
pas tutmuş bir merhamet var sanki
Her nefeste biraz daha ağırlaşan.

Kötü olamıyorum ben
yakışmıyor bana
İnsanlara zarar vermeyi düşününce
kendimi aciz hissediyorum

Eskisi gibi bir neşem yok artık
bir kahkahanın ardına saklanan
o eski sevincim de yok

Alıştırdım kendimi
Herkese iyi gelmeye
Ama kendime
hiç iyi gelmemeye

Şimdi bir duraktayım
Kulaklığım kulağımda
şehir akıyor gözlerimin önünden

Martılar uçuyor gökyüzünde
insanların başında dolaşarak
belki bir simit parçası düşer diye

Ama bilmiyorlar
insan bazen
martıdan daha aç
daha merhametsiz

Kalabalık koşuyor telaşla
herkes kendi derdinin peşinde

Yerde bayılan bir kadın var
insanlar bakıyor sadece
gözlerinde kısa bir merak
sonra tekrar yollarına devam

Ah martılar…
Kimse size simit vermeyecek bugün

Ama belki
o küçük masum çocuklar
ellerindeki son parçayı paylaşır sizinle

Ben ise
bu kalabalığın ortasında
dedemin izinde yürüyen
yalnız bir kalemim

Bir durakta oturmuş
hayatı izliyorum

Ve düşünüyorum…

Belki de merhamet
hala ölmedi

Çünkü şimdi
gidip o kadına
yardım edeceğim.