İlaçlar hep bir palavraydı
Geçmeyecek yaraların üstüne sürülen bir merhem
Zehir gibi, umut gibi
Hayatımda bir parça
İyileştirdikçe gösteriyor sanki zehrini
Gece gökyüzüne saçılmış umutlar gibi
Üzerime kanla yapışmış çıkmaz yara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta