Kudretin kalemi, tüm kaderleri yazar
Çoğalınca insanın malı, kendiliğinden azar
Şükrünü unutunca şuur, kuyusunu kazar
Maverada bedelsiz kalır, dünyevi pazar
Kısalır nefes yumağı, bazen de çok uzar
Keserken ecel makası, akıl kadere kızar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta