Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Arkasında bir siluet var şiirin. Ve bu siluetin
kafa yapısına ait şuur ve havsala birikimi.. Ortaokul kompozisyon derslerinde temrin ödevi çapında bir şiir.
Cüneyt üstadım güne yakışan şiirinizi ve sizi kutlarım..Şunuda belirtmeden geçemem şair olduğunuzu bu şiiri görünce öğrendim çok mutlu etti beni selamlar size
Böyle gelmiş böyle gider bu dünya
Gücü yetmez kimsenin onu kurtarmaya...
Şair; Duygu bütünlüğü içinde ve hayatın iniş çıkışlarını bilen biri.'DÜNYAYI KURTARAN ADAM' bir filim idi.O hayaller de çok güzel duygulardır. Hiç gerçekleşemeyecek rüyalardır.Şiirin en güzel teması sevgi ile insanlığa seslene-bilmedir.Yani şiirin müspet oluşudur. Her şairin veya millet evladının özünde yatan anlamlı duygulardır. Bir ŞİİRDEKİ merhamet duyguları okuyucuyu etkilemesi oldukça anlamlı arzulardır.Gayet hoş dizelerdi ++ tebrik ederim.selam olsun.
Şair; Duygu bütünlüğü içinde ve hayatın iniş çıkışlarını bilen biri.'DÜNYAYI KURTARAN ADAM' bir filim idi.O hayaller de çok güzel duygulardır. H
eyvallah üstad,değerli malkaçoğlu,seni seviyoruz mutlu sağlıklı yarınlar dileklerimle,sevgi ve saygılar sunuyorum.eyvallah
Sevgi hakikaten kurtuluştur. Çocukluktan beri sevdiğim, takdir ettiğim bir aktörsünüz, ama bu kadar anlamlı ve güzel şiirler yazdığınızı bilmiyordum. İyi bir tesadüf oldu. Yüreğinize sağlık, selam ve saygılarımla.
haci ben bunun bi filmi seyretmistim..
dunyayi kurtaracak akli sira( laf aramizda horozlar her sabah otmesin kimse uyanamaz sanirlar bu da kurtarmasa dunya elden gidip.. senin benim adim hans jozef john... felan olacak sanarak..
hesapta.. kendince durumdan vazife cikarip.. dunyayi kurtarmaya calisiyordu) derken bi robot cikti bunun karsisina.. yah yuh filan diyerek karete marete yapsada
robot disli cikti.. bakti olmuyor.. ordan supurge sapi ilisti gozune.. hemen sapini aldi.. bi giristi..
robota yermisin yemezmisin..
supurge sapi ile dunyayi kurtardi..
supurge sapi gibi bir yazi okudum..
dilegim.. durumdan vazife cikarip..
turk edebiyatini..
bu supurge sapi gibi yazilar ile kurtarir..
bu fasulya ilede..
yurekimde.. ikinci bahar otlari yesermesine.. yol acar..
diygu girdap boguldum..
bir edebi metin olarak.. sinei millette yer edinecek yazi muellifini kutlarim..
siir yazamasa da..
siir yazacaklara.. cesaret verir.. taze kan pompalar..
kendisine.. ruhumdan fiskirir.. saygilarim sunarim..
iyiki varlar..
mutesekkirim secki musebbip.. yureke saglik..
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta