Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ne biz dünyayı ne de dünya bizi ölene dek bırakmaz Yusuf bey. Çünkü Dünya bir imtihan meydanı bizler ise o meydanda imtihan edilen kullarız. Dünyayı kenara bırakmak yerine onu ahiret yurdu namına ekip biçerken ondaki meşru nasibimizi de unutmasak sanırım daha isabetli davranmış oluruz. Yani her şeye kıymeti nispetinde kamet etmek mevzuyu kökten halleder.
Hayırlı çalışmalar dilerim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta