Dünya yordu Şiiri - Hüseyin Özçelik

Koşup durdum yakın uzak
Yordu beni dünya yordu
Her bir yanda engel tuzak
Yordu beni dünya yordu

İçimden kabaran sızı
Kim ne bilir artar bazı
Haykırıyor bak bak avazı
Yordu beni dünya yordu

Dürer büker sıkar durur
İçten içten akar durur
Bazen har'ı yakar durur
Yordu beni dünya yordu

Ben bilirim beni benden
Yığın yığın çok nedenden
Bir efkâr var ötelerden
Yordu beni dünya yordu

Tabip neyler çare yoksa
Görünmeyen yara çoksa
Kim durdurur kanım aksa
Yordu beni dünya yordu

Düşündürür durur bazen
Coşar durur büyür bazen
Dağlar bana yürür bazen
Yordu beni dünya yordu

Gardaş bazen üzdü geçti
Yığın yığın dizdi geçti
Bilemezsin dost ezdi geçti
Yordu beni dünya yordu

Irmak çağlar toprak ağlar
Gam yüklüyor bak buralar
Bazen yakar artan harlar
Yordu beni dünya yordu

Nere baksam ağlayan var
Gizli açık çağlayan var
Bazen yakıp dağlayan var
Yordu beni dünya yordu

Hüseyin'im doldum taştım
Çok koştur'dum çok alıştım
Ben hayatla çok savaştım
Yordu beni dünya yordu

Bazen insan gizli çağlarda dalgası görünmez dostum selametle