Kapalı kapılar ardında bakıyorum sana.
Puslu gözlerin görmediği gibi görüyorum varlığını.
Katı bir kalbin sıcaklığı kadar yakınım bâtınına,
Düşünen bir filozof edasıyla ama cahilce bakıyorum..
Yok olmanın eşiğinde, bir uçurumun kenarındayım.
Kendi kendimi ateşe sürüklemekteyim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta