Dünya Ve İnsan Şiiri - Zeki Tokgöz 2

DÜNYA VE İNSAN
Şöyle bir düşünüp geçmişe bakın,
Bu fâni uğruna yanmayan var mı?
Ölüm bir insana her şeyden yakın,
Hayatı ebedî sanmayan var mı?

Sahip olsa bile güneşe, aya,
Doyan olmaz bu vefasız dünyaya.
Dalıp eğlenceye, zevke, sefaya;
Kısacık hayata kanmayan var mı?

Mal mülk ile dolsa insanın yanı,
Daha fazlasını ister hep canı.
Olsa bile tüm cihanın sultanı,
Bir gün o tahtından inmeyen var mı?

Mağrur olup gezme, kibrini bırak,
Gideceğin menzil bir kara toprak.
Dünya bir ağaçtır, insan bir yaprak;
Rüzgârda dalından inmeyen var mı?

Kimi hep kurudur en güzel bağda,
Kimi çiçek açar en yüksek dağda.
Şu yalan dünyada, şu kirli çağda,
Omuzuna yükler binmeyen var mı?

Zaman geçip insan yalnız kalınca,
Umudun yerini korku alınca,
Yaş kemale erip yetmiş olunca,
Eski günlerini anmayan var mı?

Güneş yaşlı isen hüzünle batar,
Toprağın altında nice can yatar.
Vakit saat gelir, kalp son kez atar;
Gözündeki feri sönmeyen var mı?

Bir ocak bulunmaz her an tütecek,
Bundan emin ol ki vaden yetecek.
Ne kadar çeksen de bir gün bitecek;
Musallada derdi dinmeyen var mı?

Haşmetli’yim, boşa harcama demi,
Durgun suda bile batar o gemi.
Bu dünya ki zaten rüya âlemi;
Rüyadan gerçeğe dönmeyen var mı?