Dünya Sevgisi Şiiri - Hatice Ertürk

Dünya sevgisini çıkar gönülden
Herkese bir sille vurup da gider
Peşinden koşturur daima seni
Genç yaşında bile, yorup da gider

Türlü ambalajla güzel bezenmiş
Süslü bir gelindir içi küflenmiş
En alâ hırsızdan bile betermiş
Gözünden sürmeyi, çekip de gider

Para, mal, mülk, şöhret geçici hepsi
Yar olmaz kimseye bir kırık testi
Aldanma verse de altından tepsi
Faiziyle geri, alıp da gider

Sen plan program yapıp durursun
Hayalle düşlere kanıp durursun
Toz pembe gözlükle bakıp durursun
Gözlüğün camını kırıp da gider

Okur öğrenirsin hep ilimleri
Aklınca çözersin gizli sırları
Kaderin cilvesi, felek rüzgârı
Tüm ezberlerini, bozup da gider

Üç günlük konaktır, bir geçit yeri,
Unutma ne olur geldiğin yeri
Çaresiz kalıp da, çalsan bir zili
Kapıyı yüzüne, çarpıp da gider.

Saraylar kursan da, taştan mermerden
Muradını alsan nazlı dilberden
Ayırır seni tüm sevdiklerinden
Boş kalan elini sıkıp da gider

Gün gelir ki sen de edersin âhı
Ansızın söndürür, yanan çerağı
Sırtına yükleyip bin bir günahı
Seni bir meçhule salıp da gider

Ne kapını çalar, ne haber verir
Ömür sermayesi erir de erir
Dostun ahbapların bir bir çekilir
Seni bir çukura atıp da gider